Zητείται δροσιά

Όταν η ζέστη κάνει την ατμόσφαιρα στην πόλη αποπνικτική 

και οι προσωπικές ματαιοδοξίες την επικοινωνία δύσκολη

ζητάς επειγόντως μια όαση δροσιάς...

 -Οι άνθρωποι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, στριμώχνονται μέσα στις ταχείες, μα μήτε που ξέρουν καθόλου τι ψάχνουν να βρουν. Τότε νιώθουν να σπάνε τα νεύρα τους και κλωθογυρίζουν πέρα-δώθε...

Και πρόσθεσε:

- Δεν αξίζει τον κόπο...

Το πηγάδι όπου είχαμε φτάσει δεν έμοιαζε καθόλου με τα πηγάδια της Σαχάρας, απλές λακκούβες σκαμμένες μέσα στην άμμο. Πιο πολύ έμοιαζε με τα πηγάδια που βλέπει κανείς στα χωριά. Όμως εκεί γύρω δεν υπήρχε κανένα χωριό κι έτσι νόμιζα πως ονειρεύομαι.

- Παράξενα πράματα, είπα στον μικρό πρίγκιπα, όλα είναι έτοιμα: το μαγκάνι, ο κουβάς, το σκοινί...

Γέλασε, έπιασε το σκοινί, το τράβηξε κι έβαλε μπροστά το μαγκάνι που έτριξε, όπως τρίζει ένα παλιός ανεμοδείχτης σαν έχει αποκοιμηθεί για πολύν καιρό ο άνεμος.

- Ακούς; είπε ο μικρός πρίγκιπας, ξυπνήσαμε ξανά τούτο το πηγάδι και τραγουδάει...

Δεν θα 'θελα να κουραστεί:

- Άφησέ το σε μένα, είπα, θα είναι πολύ βαρύς ο κουβάς με το νερό, για σένα.

Τράβηξα τον κουβά αργά-αργά μέχρι τα χείλη του πηγαδιού και τον ακούμπησα όρθιο πάνω στο πεζούλι. Στ' αυτιά μου αντηχούσε ακόμη το τραγούδι του μαγκανιού και μέσα στο νερό που κουνιόταν ακόμη, έβλεπα να τρέμει ο ήλιος.

- Νιώθω δίψα γι αυτό το νερό, είπε ο μικρός πρίγκιπας, δώσε μου να πιω...

Και κατάλαβα τι έψαχνε να βρει!

Σήκωσα τον κουβά μέχρι τα χείλη του. Ήπιε με τα μάτια κλειστά. Ήταν γλυκός σαν μια γιορτή. Αυτό το νερό ήταν κάτι πάρα πολύ διαφορετικό από όσο κάποια τροφή. Είχε γεννηθεί από την πορεία κάτω απ' τ' αστέρια, το τραγούδι του μαγκανιού, την προσπάθεια των μπράτσων μου. Ήταν καλό για την καρδιά, όπως ένα δώρο.

[..]

-Οι άνθρωποι στη χώρα σου, είπε ο μικρός πρίγκιπας, καλλιεργούν πέντε χιλιάδες τριαντάφυλλα μέσα σ' ένα μονάχα κήπο... και μέσα εκεί δεν βρίσκουν ότι ζητάνε...

- Δεν το βρίσκουν, απάντησα...

- Κι ωστόσο, αυτό που ψάχνουν θα μπορούσε να βρίσκεται μέσα σ' ένα μόνο τριαντάφυλλο 

ή μέσα σε λίγο νερό..

Ignu

On top of that if  you know me,  I pronounce you an ignu

Ignu knows nothing of the world

A great ignoramus in factories though he may own, or inspire them or even be production manager

Ignu has knowledge of the angel, indeed ignu is an angel in comical form [..]

Ignu may be queer though like not kind ignu blows archangels for the strange thrill

A gnostic, women love him Christ overflowed with trembling semen for many a dead aunt

He’s a great cocksman, most beautiful girls are worshipped by ignu

Hollywood dolls or lone Marys of Idaho, long-legged publicity women and secret housewives

have known ignu in another lifetime and remember their lover

Husbands also are secretely tender to ignu, their buddy

oldtime friendship can do anything cuckhold bugger, drunk trembling and happy

Ignu lives only once and eternally and knows it

he sleeps in everybody’s bed, everyone’s lonesome for ignu, ignu knew solitude early

So ignu’s a primitive of cock and mind

Equally the ignu has written liverish tomes personal metaphysics abstract

images that scratch the moon, “lightningflash- flintspark”, naked lunch, fried shoes, adios king

The shadow of the angel is waving in the opposite direction

dawn of intelligence turns the telephones into strange animals

he attacks the rose garden with his mystical shears ..snip..snip..snip..

Ignu has painted Park Avenue with his own long melancholy

and ignu giggles in a hard chair over tea in Paris, bald in his decaying room a black hotel[…]

Ignu goofs night under bridges and laughs at battleships

Ignu is a battleship without guns in the North Sea lost, O the flowerness of the moment

He knows geography, he was there before he’ll get out and die already

reborn a bearded humming Jew of Arabian mournful jokes

listening to music musing happy at the fall of a leaf, the moonlight of immortality in his hair [..]

harckening to the silence of a well at midnight under a red star [..]

Ignu is a natural, you can see it when he pays the cabfare abstracted

pulling off his money from an impossible saintly roll

or counting his disappearing pennies to give to the strange bus driver whom he admires

Ignu has sought you out he’s the seeker of God

And God breaks down the world for him every ten years

He sees lightning flash in empty daylight when the sky is blue [..]

He wants to die give up go mad break through into Eternity

Live on and teach an aged saint or break down to an eyebrow clown

 All ignus knows each other in a moment’s talk and measure each other up at once

At lifetime friends romantic winks and giggles across continents

Sad moment paying the cab goodbye and speeding away uptown

It's the soul that makes the style the tender firecracker of his thought

the amity of letters from strange cities to old friends

and the new radiance of morning on a foreign bed

A comedy of personal being his grubby divinity

 

Thoughts of mine written by Allen Ginsberg 

and sung by Thanasis Papakonstantinou

To the "ignus" of my life ...

Κάτι από Pessoa

Είμαι ένα πηγάδι χειρονομιών που ούτε καν μέσα μου δεν πραγματοποιήθηκαν, λέξεων που δε σκέφτηκα καν να τις βάλω στην καμπύλη των χειλιών μου, ονείρων που ξέχασα να τα ονειρευτώ μέχρι τέλους. 
Είμαι τα ερείπια χτισμάτων που δεν υπήρξαν ποτέ πέρα από αυτά τα ερείπια, που κάποιος βαρέθηκε καθώς τα 'χτιζε να σκεφτεί αυτά που έχτιζε. 

 





Καθένας έχει τη ματαιοδοξία του. Κι η ματαιοδοξία του καθενός, είναι ότι λησμονεί οτι υπάρχουν άλλοι με την ίδια ψυχή. 
Η ματαιοδοξία μου είναι μερικές σελίδες, 
κάποια αποσπάσματα, 
ορισμένες αμφιβολίες...

Fernando Pessoa- Το βιβλίο της ανησυχίας

Γραπτά Μηνύματα (ii)

(συνέχεια....)

     Μου ανοίγεις ποιητικές συλλογές? Για ένα γραπτό μήνυμα όλο αυτό? Κάτι απο Σεφέρη? Ε, είσαι πολύ γελοία, αγάπη μου. Γλυκιά μου. Λοιπόν, πάμε από την αρχή. Το "λατρεία μου", το βρίσκεις χοντρό κάρφωμα? Καλά, μη βάλεις προσφώνηση. Μήνυμα στο κινητό είναι στο κάτω κάτω, τη θέλει την οικονομία του. Και έπειτα από μισή ώρα: "Έλα, εγώ είμαι πάλι, το έστειλα δίχως προσφώνηση και δεν πήρα απάντηση, πάω να τρελαθώ."  Συμπάσχω απεριορίστως, βάζω κάτω το καλυτερο μυαλό μου για σένα, κουφαλίτσα. Κάτσε και περίμενε. Συγκεντρώσου, προσευχήσου, πες με όλη τη δύναμη της ψυχής σου "Θεέ μου, κάνε τον να μου στείλει ένα μήνυμα ΤΩΡΑ".  "Κλείνω και το κάνω", μου λες. Μισή ώρα ακόμα, ξανά τηεφώνημα. "Έστειλε μήνυμα, άκου: αν είσαι ξύπνιο, μικρή, καληνύχτα... Έλα σημειολόγησε. Τι βγάζεις?"  Και σημειολόγησα. Γιατί ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Και κοιτούσα απ' έξω μεν, αλλά δεν γελούσα πια. Και "δεν ζήλεψα, νοστάλγησα". Ή μάλλον, ούτε. Μετά μπήκα στο μπάνιο, αφρόλουτρο, μαλλί αρχίζει να μακραίνει, μπορώ πια να παίξω με τις άκρες του, είναι άλλη αβάντα να έχεις μαλλί, να κοιτάς τον άλλον και να παίζεις, τουλάχιστον καπνίζεις λιγότερο.  Στο πάρτι του On the road είχα το κινητό ανοιχτό, μη μου τηλεφωνήσεις, Άννα, γιατί αν τηλεφωνούσες ήξερα, θα ήταν θέμα ζωής και θανάτου. Σου στέλνω μήνυμα, "Πάρε ελέυθερα, θα μπω στην τουαλέτα να σημειολογήσουμε ξανά". Πήρες.  "Δεν είναι τίποτα. Μια ερωτευμένη φίλη", λέω στην παρέα. Φεύγω για λίγο. "Και νόμιζα πως ερωτευμένοι δεν υπάρχουν πια, παρά μόνο στην Παραμάουντ" είπε ο Δ. -κοιλιακοί τέλειοι. Και είχε κι αυτός εκέινο το ύφος "δε ζήλεψα, νοστάλγησα".

    Ξημερώματα γύρισα σπίτι. Έβαλα μια κόκα,και κάθισα λίγο στην άκρη του κρεβατιού. Μετά πήρα το κινητό, δεν βαριέσαι, φιλενάδα, ας σου στείλω ένα μήνυμα, το πολύ πολύ να σε ξυπνήσω ακόμα μια φορά. "Πήγα να παίξω με τα μαλλιά μου απόψε. Ξέρεις, ρε, τις άκρες τους. Δε τα κατάφερα. Το χέρι μου έμεινε μετέωρο στο λαιμό. Μετά έφυγα τρέχοντας".  Μου απαντάς σε δυο λεπτά: "Θα τα καταφέρεις αύριο. Ξέρεις πως άμα θέλεις, μακραίνουν δυο πόντους κάθε βράδυ." Ησύχασα. Ξάπλωσα άκρη άκρη στο κρεβάτι και το κινητό μου έδειξε μήνυμα. Ο Πάνος από την Πάτμο. Προχτές ακόμη μου έλεγε ότι οι έρωτές του τελείωσαν, δε νομίζει πως θα ξαναερωτευτεί, σίγουρα όχι. Και ξαφνικά: "Δε θα το πιστέψεις. Ερωτεύτηκα μια Υδροχόο. Είναι θεά, εκπληκτική γυναίκα, θα έρθεις?"

     Του στέλνω μήνυμα: "Πες μου πως νιώθεις. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να μου περιγράψεις αυτή τη στιγμή."  Μου στέλνει μήνυμα: "Νιώθω ότι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής είναι ο θάνατος, που κάνει τα πάντα προσωρινά και άρα πολύτιμα. Και όποιος το ξέρει, ζει και αντέχει πολυτελώς."  Μάσησα το τελευταίο παγάκι και έπεσα άκρη άκρη στο κρεβάτι με σκοπό να μην κοιμηθώ. Ίσα να ησυχάσω καμιά ώρα. Να πάει επτά. Να πιω καφέ και μετά να συγκεντρωθώ στο νέο μυθιστόρημα. Ξύπνησα το άλλο απόγευμα, έριξα δυο παρεό στη βαλίτσα και έφυγα για Μύκονο με την τελευταία πτήση.

Μαλβίνα Κάραλη, "Σαββατογεννημένη"

Γραπτά Μηνύματα (i)

   (Οιαδήποτε ομοιότις ή αναλογία με την καθημερινότητά μου.. μπορεί να είναι καρμική..)

   

    Kουφαλίτσα.. νόμισες πως θα τη γλύτωνες? Δε τη γλύτωσες.. χαίρομαι. Για να σε δω τώρα πώς θα τα βγάλεις πέρα.  Τι θα κάνεις τώρα που έχασες την ψυχραιμία σου. Τώρα που άρχισες να κάνεις αυτά που κορόιδευες. 

[...] 

    Καλωσόρισες στο κλαμπ της υπερβολής, βλάκα μου. Έπρεπε να μπεις και συ μια φορά. Ε, μα πια. Μου την είχες σπάσει πολύ τελευταία. Πάντα μου την έσπαζες κι ας σε θαύμαζα για τα τερτίπια της ενηλικίωσης που αφειδώς από πεντάρονη χρησιμοποιούσες. Από μικρή ψύχραιμη και σοβαρή. Στη δύσκολη ώρα έτρεχα και στα λεγα, με έβρισκες ασυνάρτητη, χαζή και πως σπαταλιέμαι έτσι. Ωραία στολή η ψυχραιμία, χρόνια σε έσωσε. Τώρα για να σε δω χωρίς στολή να δούμε τι θα κάνεις. Δε σε τρομοκρατώ κουφαλίτσα μου, δε στην πέφτω, Αλήθεια χαίρομαι για σένα. Απλώς, τρίβω τα χέρια μου, γιατί δε θα μου ξανακάνεις την έξυπνη.

[...] 

     Και ξαφνικά, κουφαλίτσα, βρέθηκες με κινητό. Και ξαφνικά μηνύματα. Πώς ανατράπηκαν οι ρόλοι μας, φιλενάδα? Τώρα ήσουν εσύ που με είχες δυο ώρες στο τηλέφωνο, γιατί μια λέξη του στο γραπτό μήνυμα σε πάγωσε, μια άλλη σου φάνηκε διφορούμενη. Αναλύσεις δίωρες. Λονδίνο-Αθήνα, μια περιουσία το τηλεφώνημα για να αναζητήσουμε το νόημα πίσω από κάθε λέξη του. Γιατι σου έγραψε "αντίο" μήπως εννοεί πως η ιστορία τελείωσε? Σε άκουγα και δεν πίστευα στα αυτιά μου. Σημειολογούσαμε το καταραμένο. "Αντίο", τόλμησα να πω, μπορεί να είναι ένα απλό "αντίο". "Απλό, τι θα πει απλό?" μου λες. " Άκουσέ το όλο απ' την αρχή στο ξαναδιαβάζω.."  Και ευτυχώς εκείνη την ώρα το κινητό χτύπησε άλλο μήνυμα, ήταν αυτός, ευκρινές μήνυμα :"Το οινόπνευμα τελικά ξεμεθάει. Ήπια για να μη με πονάει η απουσία σου. Έπειτα από λίγες γουλιές δε σε σκεφτόμουν πια. Δεν πρόκειται να ξαναπιώ ποτέ. Μόνο μαζί σου."

   Ετοιμαζόμουν να σου πω "Μην τον κρίνεις λογοτεχνικά, δεν είναι παρά ένα παιδι εικοσι έξι χρονών."  Πριν προλάβω μου λες: "Δεν είναι μόνο Θεός, είναι και ιδιοφυΐα" . Καλωσόρισες φιλενάδα στο κλαμπ της υπερβολής. Με κατηγορούσες πάντα για έλλειψη φυσικότητας, ιδίως όταν σου έλεγα πως όποιος αγαπάει πρέπει να ξέρει να κρύβει. Τώρα και συ φυσικότητα καμιά. Τι μήνυμα έπρεπε να αντιγυρίσεις.: " Οπωσδήποτε πρεπει να τελειώνει με ερώτηση", σου λέω. Για να απαντήσει και να χεις ακόμα ένα μηνυματάκι. "Να είναι έξυπνο μήνυμα", μου λες "δε μου ρχεται τίποτα έξυπνο. Και τι προσφώνηση να βάλω?" Σωστή ερώτηση, δυο βδομάδων κεραυνοβόλος έρωτας πώς να τον ονομάσεις?  "Γλυκέ μου", όχι. Εύκολη οικειότητα. Το όνομά του? Όχι βλαμμένη, ονόματα δε λέμε ποτε όταν είμαστε ερωτευμένοι. Αυτό που θέλεις να γράψεις πάντως , δε το μπορείς, φοβάσαι τη γελοιότητα, την ψευτιά : "Θα σ' αγαπώ για πάντα". Ωραία, να βάλουμε κάτι υπαινικτικό. Να τον κάνουμε κι αυτόν να ψάχνεται . "Παιδί μου", για παράδειγμα. Όχι, θα υπενθυμίσει το τριάντα μια δεκαετία και κάτι. " Μικρέ μου όμορφε" ίσως? Μπα. Εγώ όταν κάποτε, παλιά, ρώτησα τη Λούλα τι προσφώνηση να βάζω στα γράμματά μου, μου είπε, μη γελάσεις "Κουκλάκι μου. Αυτό να βάζεις".  Εσύ αν δε κάνω λάθος μου χες πει "Μωρέ δε μου γαμιέσαι! Γράψε κάτι απλό εκεί πέρα να τελειώνουμε!" Γράψε λοιπόν, κουφαλίτσα, κάτι απλό. Εδώ σε θέλω. Τι?









(συνεχίζεται...)

I see you

" With your eyes running naked out of the apartment screaming into the hall

With your eyes being led away by policemen to an aumbulance 

With your eyes strapped down on the operating table

With your eyes with the pancreas removed 

With your eyes of appendix operation

With your eyes of abortion 

With your eyes of ovaries removed 

With your eyes of shock 

With your eyes of lobotomy 

With your eyes of divorce

With your eyes of stroke 

With your eyes alone 

With your eyes 

With your eyes "

Όταν η επιθυμία μπλέκεται με την ανάγκη. 

Κι οι δυνάμεις της Αντίληψης παραδίδουν τα όπλα...

" Όλα θα τα παραμελήσω και θα κοιτάξω αυτό εδώ:
Όλη μου τη λύπη τη χαρίζω γι' αυτό εδώ το νεύρο το μικρό σκοινί
θα το ακολουθήσω τρεμοντας.
Μη μου κοπεί και σπάσει κλαδάκι που δε ξέρω απο πού φύτρωσε
και σέρνεται και προχωρά με κόπο
κι όλο λεπταίνει και πάει να σβήσει
και βασιλεύει στο πλάι του ματιού του
πολύ μακριά απ' τα δάκρυα
κι ό,τι μπορεί να κάνει είναι αυτό εκέι το μικρό τίναγμα
τον ταπεινό σπασμό
στο τέλος του μετώπου."  


--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o-- 


by Allen Ginsberg
    Γιώργος Χειμωνάς




Special Thanx to *ANAEL*

Waking Life

   
   Μια "μυστήρια ταινία" ήρθε στο μυαλό μου σήμερα..Μυστήρια όσο κι η ζωή. "Waking life". Η ταινία είναι του Richard Linklater, γυρισμένη εξ' ολοκληρου με την τεχνική rotoscoping, δηλαδή μετά το σύνηθες "γύρισμα" οι σκηνές επεξεργάζονται έτσι ώστε το σκηνικό να μοιάζει animated κι οι ηθοποιοί με cartoon. Έτσι καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας έχεις την αίσθηση ότι αιωρείσαι σαν να βρίσκεσαι σε όνειρο. Και αυτό είναι και το θέμα της ταινίας. Το όνειρο μέσα στη ζωή ή η ζωη μέσα στο όνειρο? Το νόημα της ζωής και το νόημα των ονείρων. Τι από τα δύο έχει μεγαλυτερη βαρύτητα? Η μήπως τελικά είναι δύο ταυτόσημες έννοιες? Περισσότερα θα δείτε μέσα στην ταινία.. Πάρτε μια γεύση με δύο από τα πιο αγαπημένα μου αποσπάσματα..

I know we haven't met, but I don't want to be an ant. You know? I mean, it's like we go through life with our antennas bouncing off one another, continously on ant autopilot, with nothing really human required of us. Stop. Go. Walk here. Drive there. All action basically for survival. All communication simply to keep this ant colony buzzing along in an efficient, polite manner. "Here's your change." "Paper or plastic?' "Credit or debit?" "You want ketchup with that?" 
I don't want a straw I want real human moments
I want to see you. I want you to see me. 
I don't want to give that up.  

I don't want to be ant, you know?



--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--o--

 

   The worst mistake that you can make is to think you're alive when really you're asleep in life's waiting room

  The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams. Because, if you can do that, you can do anything. 

Movie soundtrack : Glover Gill and  the Tosca Tango Orchestra

Ιδανικό για τις Μικρές Ώρες. Μην το ακούσετε. Αφουγκραστείτε το. 

"On really romanting evenings of self I go salsa dancing with my confusion"

Πλαγιομετωπική

Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος. Στη Φυσική ορίζεται ως "εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο". Στον έρωτα το λένε Εξομολόγηση. Από όταν έμαθα πως οι ερωτευμένοι κινδυνεύουν από τους χειρότερους ιλίγγους, με όλο το σεβασμό προς τη Φυσική, τσεκάριζα καθημερινά πάνω στα τακούνια μου το Επίπεδο Ταλάντωσης. Το έβρισκα σταθερό, ανακουφιζόμουν κι έτρεμα. Πως, όπου να 'ναι θα έπαυα να αντιστέκομαι στη δύναμη Κοριόλις, το επίπεδο θα άλλαζε κι εγώ θα έβλεπα τη Γη να έρχεται τα πάνω κάτω..
Υπάρχουν ερωτευμένοι που δε γνώρισαν ποτέ τον ίιγγο και τις σκοτοδίνες. Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης. Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό. Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν. Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, πιστεύουν πως όποιος αγαπάει ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.
[..]
Μήπως δεν υπάρχει καμία γλυκύτητα στην ομολογία σου, αλλά μόνο η βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα συναισθήματα του άλλου; Και αν εξομολογείσαι τον έρωτά σου, για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας, αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο; Εκεί όπου το εξομολογούμενο "αγαπώ" σου δε θα σημαίνει εν τέλει παρά ένα επιτακτικό "αγάπα με κι εσύ".
Αν δεν αντέχεις να το πείς και να μείνεις, σκέφτομαι τελευταία, μπορείς τουλάχιστον να το πεις και - όχι να φύγεις- να χαθείς.. Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει. Πως αυτό που ζητάς, όταν χάνεσαι, και όχι όταν φέυγεις, είναι πάντα η εγκατάσταση..

Μαλβίνα Κάραλη "Σαββατογεννημένη"